“ عشق“ رو به سوی قایق ”غرور“

کرد و گفت: مرا نجات میدهی؟

 
“ غرور“ پاسخ داد: ”هرگز، تو خیسی

و مرا خیس می کنی“

 
عشق“ رو به سوی ”غم“ کرد و گفت:

ای ”غم“ عزیز، مرا نجات بده“

 
اما ”غم“ گفت: متاسفم ”عشق“

عزیز، من اونقدر غمگینم که یکی باید

بیاد و خودمو نجات بده

 
در این بین ”خوشگذرانی“ و ”بیکاری“

از کنار عشق گذشتند، ولی عشق

هرگز از آنها کمک نخواست از دور

”شهوت“ را دید و به او گفت:
 

شهوت عزیز، من را نجات میدی؟

شهوت پاسخ داد: هرگز .... برو به

 درک ..... سالها منتظر این لحظه بودم

 که تو بمیری! ... حالا بیام نجاتت بدم؟

کرد و گفت: خدایا... منو نجات بده

ناگهان صدایی از دور به گوشش

رسید که فریاد می زد: نگران نباش

من دارم به کمکت می آیم عشق

آنقدر آب خورده بود که دیگه نمی توانست روی آب خودش را نگه دارد و

بیهوش شد پس از به هوش آمدن، با

تعجب خودش را در قایق ”دانایی“

یافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود و

دریا آرامتر از همیشه. جزیره آرام آرام

داشت از زیر هجوم آب بیرون می آمد،

 
زیرا امتحان نیت قلبی احساسها دیگه

به پایان رسیده بود عشق برخاست.

به ”دانایی“ سلام کرد و از او تشکر

نمود دانایی پاسخ سلامش را داد و

گفت: من ”شجاعتش“ را نداشتم که

به سمت تو بیایم. شجاعت هم که

قایقش دور از من بود، نمی توانست

برای نجات تو راهی پیدا کند. پس می

بینی که هیچکدام از ما تو را نجات

ندادیم! یعنی اتحاد لازم را بدون تو

نداشتیم. تو حکم فرمانده بقیه ی

احساسها را داری عشق“ با تعجب

گفت: پس اون صدا کی بود که بمن

گفت برای نجات من می آد؟"

 
دانایی گفت: او زمان بود عشق با

تعجب! گفت: زمان؟ دانایی لبخندی زد

 و پاسخ داد: بله، ”زمان“....

 
چون این فقط ”زمان“ است که

لیاقتش را دارد تا بفهمد که ............

 ”عشق“ چقدر بزرگ است !!!!!